Ξύπνα...

...γιατί αργείς χαρακτηριστικά!
Φανάρι κόκκινο... Εσύ σταματημένος... Μπροστά σου 5-6 οδηγάρες...
Ξαφνικά νιώθεις ένα τσίμπημα ευτυχίας στην καρδιά... Ναι! ...Άναψε πράσινο!! Ψάχνεις μέσα από τα παράθυρα των μπροστινών αυτοκινήτων να δεις τα stop να αρχίζουν να σβήνουν σταδιακά (σαν ένα countdown απελευθέρωσης)... Ειδικά όμως ψάχνεις να δεις το stop του πρώτου, ώστε να μη χρειαστεί να κορνάρεις σαν κάφρος για τον πραγματικό κάφρο που δεν αντιλήφθηκε το βάρος της ευθύνης, που έχει πάντα ο πρώτος, όταν κάθε δευτερόλεπτο καθυστέρησης περνάει σαν αιώνας...
Καλά, το μεγάλο νούμερο είναι ο δεύτερος... όταν δεν ξεκινάει ο πρώτος... Έχει μπροστά του δύο πράγματα: ένα φανάρι ωραιότατα πράσινο και έναν κόπανο που κοιτάει το άπειρο, με ελαφρώς γυρμένο το κεφάλι... Τι περιμένεις ρε ζώο κι εσύ; Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν κοιτάει το φανάρι;; Κοιτάει τα σύννεφα και ονειρεύεται...Παίξε φώτα, κόρναρε, βρίσε, φτύσε, σπρώξε!! Τι φοβάσαι;; Μην τον ξυπνήσεις;;; Πως αντέχεις;;
Κι έστω, σου λέω, ότι όλα πήγαν άριστα, μαγικά και διαστημικά και ήμασταν όλοι γατόνια! Πήραμε όλοι είδηση αμέσως ότι το κόκκινο φανάρι (ως σύμβολο του μπουρδέλου που ζούμε) έγινε πράσινο και είμαστε σε επιφυλακή... Σούπερ... νόμιζες..... Ρε άτονε μπροστινέ χαραμοφάη, γιατί όμως να πρέπει να φτάσει ο μπροστινός σου στα 5 μέτρα για να φιλοτιμηθείς να βάλεις την πρώτη και να αφήσεις αυτό το γαμοφρένο;; Τι νομίζεις;; Ότι θα ακουμπήσεις το γκάζι του μαντρακά σου και θα καρφωθείς στον μπροστινό σου από την τρελή επιτάχυνση που έχει το εργαλείο σου;; Ή μήπως είσαι μόνος σου; Στα παλιά σου τα παπούτσια για τον 5ο-6ο-κλπ. που απλά... ελπίζει;;
Έχεις σκεφτεί ρε μυρωδιάμπαλε πόσο εύκολο είναι να ξεκινήσουμε όλοι, μα όλοι, ταυτόχρονα;;; Δε θα τρακάρουμε... (λέμε τώρα)... Δεν αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις;; Έλα, δεν είναι τόσο δύσκολο... Δε σου λέω να τρέχεις, ούτε να αγχώνεσαι, απλά να βάλεις λίγο νεύρο και σπιρτάδα στις αντιδράσεις σου... να δείξεις ότι αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται γύρω σου, τη θέση σου στο σύμπαν και το πόσο επηρεάζεις τον πλανήτη που ζεις...
Να μην αρχίσω υπολογισμούς και βγάλω κανένα τρελό κοστούμι για το πόσες μέρες από τη ζωή μας χάνουμε από τους οδηγούς που καίνε ...αργό πετρέλαιο...

Σε πιάνουνε κορόιδο, σπαταλάς το χρόνο σου...

... και μου σπας και τα νεύρα!
Μα πως είναι δυνατό να νομίζεις ότι κάποιος θα βγάλει 1, 2 ή 5 cents αν εσύ προωθήσεις (σε ένα κακόμοιρο θύμα της αφέλειάς σου) το email για να σώσεις ένα πάντα που κατουράει ανάποδα στο ζωολογικό κήπου του Αμβούργου;;;
Δε γίνονται αυτά! (Δε θα αναφερθώ στο τεχνικό μέρος γιατί θα γίνω κουραστικός).
Αντιθέτως, έχεις σκεφτεί ότι καταστρέφεις τον πλανήτη με αυτές τις χαζομάρες;; Και αυτό γιατί αν δεν υπήρχαν αυτά τα hoax, τότε θα κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο λιγότερα emails, άρα θα είχαμε ανάγκη για -έστω ελάχιστα- λιγότερους mailservers, λιγότερο γενικότερα τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό κλπ. ενεργοβόρα μπλιμπλίκια, που ρουφάνε τις κιλοβατόρες σαν ηλεκτρικές σκούπες!
Για αυτό λοιπόν χαλάρωσε... και σκέψου λογικά!

Σταματήστε το σκανάρισμα στα Super Market!

Έλεος! Μα δεν καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μαγκιά το να με αγχώνεις να γεμίσω τις σακούλες, όταν στο ταμείο μου πασάρεις 700 πράγματα το δευτερόλεπτο;;
Τι είμαι; Χταπόδι;;
Άσε που στην κατάσταση του πανικού δεν ξεκολλάνε οι σακούλες και με κάνεις να παλεύω με τη... γενετήσια ορμή μου για να μην αρχίσω το φτύσιμο!
Και μετά τι; Ή θα με βοηθήσεις, κάνοντάς με να νιώσω άχρηστος... ή θα περιμένεις και θα αφήσεις να με αγχώνει η θείτσα που περιμένει ως "επόμενος πελάτης" και ετοιμάζει μια τεράστια πυραμίδα Jenga...
Η δοκιμασία δεν σταματά όμως εδώ! Ακόμα και όταν έχω βάλει τα πάντα σε σακούλες, βάζω τα ρέστα στο πορτοφόλι, ψάχνω που να βάλω την απόδειξη-γραβάτα και ετοιμάζομαι να στριμώξω τις μπαταρίες που είχαν χαθεί στο πλαστικό βουνό, τι το θέλεις και μου στέλνεις σαν τσουνάμι τον παστουρμά και τη ρέγγα της θείτσας;;; Γιατί της δίνεις το δικαίωμα να χωθεί ανάμεσα σε εμένα και στα ψώνια μου;; Άσε με να γραπώσω ήσυχα τις σακούλες μου! Άσε με να ψαχουλέψω χαλαρός τη στοίβα με τις σακούλες για ξεχασμένα προϊόντα... Νομίζω ότι το αξίζω μετά από τόση προσπάθεια...

Μια χαρά ήταν παλιά, όταν ...χλάπα χλούπα χτυπούσαν μια μια τις τιμές... Περίμενες κιόλας!
Α, και για προλάβω τον "Ανώνυμο" που θα σχολιάσει, ναι, είμαι ένας μαθουσάλας και δεύτερον, ναι, γίνονταν πολλά λάθη... (απλά τώρα δε μας κλέβουν από λάθος)...

Η θεωρία των κατσαρών γραμμών...

Η θεωρία των κατσαρών γραμμών είναι μια προσπάθεια για γραφική απεικόνιση μιας σχέσης, αλλά και εκτίμησης μιας πιθανής πορείας της σε βάθος χρόνου.

Για αυτό χαλάρωσε, φόρεσε ζώνες ασφαλείας στα μάτια και το μυαλό σου, και... ξεκινάμε:

Το έχεις ακούσει, πιθανώς να το έχεις νιώσει κιόλας... "βρήκα το άλλο μου μισό", "ταιριάζουμε απόλυτα", κλπ. αντίστοιχες φράσεις μετά από μια-δυο μέρες ή έστω εβδομάδες γνωριμίας...
Όσο μεγαλώνεις, όμως, νομίζεις ότι γίνεσαι πιο ξενέρωτος, γιατί είσαι χαλαρός, προσγειωμένος και ξέρεις ότι το πιθανότερο είναι να πρόκειται για ψευδαίσθηση. Επίσης, μετά από λίγο καιρό αρχίζουν μικρές διαφωνίες, που κατά βάθος (και μαζοχιστικά) ανυπομονούσες να ζήσεις, και που επιβεβαιώνουν τις όποιες αμφιβολίες είχες...

Που θες να πας; Πάνω ή κάτω;

Είσαι στη δουλειά, σε ένα εμπορικό... ή κάπου αλλού...
Φτάνεις στο ασανσέρ. Θες π.χ. να πας κάτω, πατάς το κάτω κουμπί και περιμένεις να δεις ποιο ασανσέρ (στο σενάριό μου υπάρχουν 2) θα έρθει... Εκεί που είσαι χαλαρός και κοιτάς αριστερά-δεξιά πως αλλάζουν τα νούμερα και τα βελάκια, σου έρχεται ο/η ηλίθιος/α (στο εξής '-ος'), που π.χ. πάει κι αυτός (όπως κι εσύ) κάτω, και με τρομερή αυτοπεποίθηση, αλλά και ύφος "εγώ είμαι πιο έξυπνος, θα τα πατήσω και τα δύο, βλάκα", πατάει ΚΑΙ το πάνω κουμπί!

Εκεί αρχίζει το χάος... Ανοιγοκλείνουν πόρτες χωρίς νόημα, παίζουν οι ερωτήσεις "πάνω;", "κάτω;", βλέπεις εκνευρισμένες φάτσες στριμωγμένες σα σαρδέλες να σε κοιτούν με ύφος "και σε αυτόν τον όροφο έπρεπε να σταματήσουμε;"... κ.λ.π. αξιοθρήνητες καταστάσεις...

Όχι άλλα πολύχρωμα πεζοδρόμια!

Άντε να το περπατήσεις αυτό το έκτρωμα

Σεβασμός στους ψυχαναγκαστικούς!!
Εμείς τι σας φταίμε αγαπητοί δήμαρχοι και μας κάνετε τη ζωή δύσκολη; Οκ, ας υπάρχει η κίτρινη ανάγλυφη διαδρομή για τους τυφλούς συμπολίτες μας, αλλά όλα τα άλλα σχέδια και χρώματα γιατί να υπάρχουν; Για να κάνουμε αστείους βηματισμούς; Είναι κάποιος από εσάς κρυμμένος και μας κοιτάει και γελάει;; Αμάν! Κάντε τα μονόχρωμα επιτέλους να πηγαίνουμε σβέλτα στις δουλειές μας...

troktiko: ΤΕΛΟΣ!

Ξημερώματα Σαββάτου και με την ανάρτηση: "Η τελευταία ανάρτηση του troktikou - Καληνύχτα Ελλάδα" ήρθε το τέλος του τρωκτικού...
Τέλος που ήρθε μετά τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια και που -σημειολογικά- επιβεβαίωσε το στερεότυπο που θέλει το σκύλο να κυνηγάει τη γάτα, τη γάτα να κυνηγάει το ποντίκι... Το ποντίκι όμως, σαν τρωκτικό που είναι, δεν έχει ποιόν να κυνηγήσει... Σα να ήξερες από την αρχή ότι η υπέρβαση αυτή δε θα άντεχε για πολύ!

Το ιστολογίζειν εστί αρλουμπολογείν...

Για δύο πράγματα, λένε, δεν πρέπει να στεναχωριέσαι. Για αυτά που διορθώνονται και για αυτά που δε διορθώνονται.

Καλά τα λες μεγάλε και τρανέ, δάσκαλε της σκέψης και του νου, που κεντάς με τις λέξεις, αλλά αν εγώ ΔΕΝ ξέρω αν κάτι διορθώνεται ή δε διορθώνεται, τι πρέπει να κάνω μέχρι να το μάθω;
Μπορώ να στεναχωρηθώ σε αυτή την ενδιάμεση κατάσταση;


Μη μου πεις να μη στεναχωρηθώ, επειδή -και καλά- ούτως ή άλλως θα πέσω σε μια

Τι να το κάνεις το blog;

Οκ, δε λέω, αυτή τη στιγμή εκφράζω μια σκέψη μέσω ενός blog (ή ιστολογίου αν προτιμάς)... αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ για το πόσο πραγματικά αξίζει τον κόπο!


Σε μια π.δ. (προ διαδικτύου) εποχή κάτι αντίστοιχο θα ήταν ανέφικτο για τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών μιας -στοιχειωδώς έστω- πολιτισμένης κοινωνίας... Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ ως αντίστοιχο, είναι ένα μονόστηλο χρονογράφημα σε ημερήσια εφημερίδα. Βέβαια, αν κάποιος πραγματικά ήθελε να 'μοιράσει' τις σκέψεις/απόψεις/κλπ του, είχε (;) κι άλλη εναλλακτική επιλογή...

Εσύ τι νόμιζες;

Ότι δε θα δοκίμαζα πάλι, μετά από αρκετά χρόνια, να ξαναπροσπαθήσω να 'ιστολογήσω';

Λογιάζω, βέβαια, σαν πρώτο μου blog ένα guestbook που είχα φτιάξει για την προ αρκετών ετών προσωπική μου ιστοσελίδα... Γιατί το 'βάφτισα' blog; Γιατί στο τέλος κατέληξα να γράφω μόνος μου... (Μετά τους πρώτους 10-12 φίλους, που -με το ζόρι και με δέλεαρ ότι θα χαρίσω t-shirt με τη φωτογραφία μου- μπήκαν να γράψουν κάτι).

Όχι, δεν έχω κάτι στο μυαλό μου... Ίσως για αυτό όμως και να γράφω...