Ο Τσιπίου σκέφτεται και γράφει...

Ξύπνα...

2011-09-27T01:23:00.000+03:00

...γιατί αργείς χαρακτηριστικά!
Φανάρι κόκκινο... Εσύ σταματημένος... Μπροστά σου 5-6 οδηγάρες...
Ξαφνικά νιώθεις ένα τσίμπημα ευτυχίας στην καρδιά... Ναι! ...Άναψε πράσινο!! Ψάχνεις μέσα από τα παράθυρα των μπροστινών αυτοκινήτων να δεις τα stop να αρχίζουν να σβήνουν σταδιακά (σαν ένα countdown απελευθέρωσης)... Ειδικά όμως ψάχνεις να δεις το stop του πρώτου, ώστε να μη χρειαστεί να κορνάρεις σαν κάφρος για τον πραγματικό κάφρο που δεν αντιλήφθηκε το βάρος της ευθύνης, που έχει πάντα ο πρώτος, όταν κάθε δευτερόλεπτο καθυστέρησης περνάει σαν αιώνας...
Καλά, το μεγάλο νούμερο είναι ο δεύτερος... όταν δεν ξεκινάει ο πρώτος... Έχει μπροστά του δύο πράγματα: ένα φανάρι ωραιότατα πράσινο και έναν κόπανο που κοιτάει το άπειρο, με ελαφρώς γυρμένο το κεφάλι... Τι περιμένεις ρε ζώο κι εσύ; Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν κοιτάει το φανάρι;; Κοιτάει τα σύννεφα και ονειρεύεται...Παίξε φώτα, κόρναρε, βρίσε, φτύσε, σπρώξε!! Τι φοβάσαι;; Μην τον ξυπνήσεις;;; Πως αντέχεις;;
Κι έστω, σου λέω, ότι όλα πήγαν άριστα, μαγικά και διαστημικά και ήμασταν όλοι γατόνια! Πήραμε όλοι είδηση αμέσως ότι το κόκκινο φανάρι (ως σύμβολο του μπουρδέλου που ζούμε) έγινε πράσινο και είμαστε σε επιφυλακή... Σούπερ... νόμιζες..... Ρε άτονε μπροστινέ χαραμοφάη, γιατί όμως να πρέπει να φτάσει ο μπροστινός σου στα 5 μέτρα για να φιλοτιμηθείς να βάλεις την πρώτη και να αφήσεις αυτό το γαμοφρένο;; Τι νομίζεις;; Ότι θα ακουμπήσεις το γκάζι του μαντρακά σου και θα καρφωθείς στον μπροστινό σου από την τρελή επιτάχυνση που έχει το εργαλείο σου;; Ή μήπως είσαι μόνος σου; Στα παλιά σου τα παπούτσια για τον 5ο-6ο-κλπ. που απλά... ελπίζει;;
Έχεις σκεφτεί ρε μυρωδιάμπαλε πόσο εύκολο είναι να ξεκινήσουμε όλοι, μα όλοι, ταυτόχρονα;;; Δε θα τρακάρουμε... (λέμε τώρα)... Δεν αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις;; Έλα, δεν είναι τόσο δύσκολο... Δε σου λέω να τρέχεις, ούτε να αγχώνεσαι, απλά να βάλεις λίγο νεύρο και σπιρτάδα στις αντιδράσεις σου... να δείξεις ότι αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται γύρω σου, τη θέση σου στο σύμπαν και το πόσο επηρεάζεις τον πλανήτη που ζεις...
Να μην αρχίσω υπολογισμούς και βγάλω κανένα τρελό κοστούμι για το πόσες μέρες από τη ζωή μας χάνουμε από τους οδηγούς που καίνε ...αργό πετρέλαιο...

Σε πιάνουνε κορόιδο, σπαταλάς το χρόνο σου...

2011-03-23T12:55:00.000+02:00

... και μου σπας και τα νεύρα!
Μα πως είναι δυνατό να νομίζεις ότι κάποιος θα βγάλει 1, 2 ή 5 cents αν εσύ προωθήσεις (σε ένα κακόμοιρο θύμα της αφέλειάς σου) το email για να σώσεις ένα πάντα που κατουράει ανάποδα στο ζωολογικό κήπου του Αμβούργου;;;
Δε γίνονται αυτά! (Δε θα αναφερθώ στο τεχνικό μέρος γιατί θα γίνω κουραστικός).
Αντιθέτως, έχεις σκεφτεί ότι καταστρέφεις τον πλανήτη με αυτές τις χαζομάρες;; Και αυτό γιατί αν δεν υπήρχαν αυτά τα hoax, τότε θα κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο λιγότερα emails, άρα θα είχαμε ανάγκη για -έστω ελάχιστα- λιγότερους mailservers, λιγότερο γενικότερα τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό κλπ. ενεργοβόρα μπλιμπλίκια, που ρουφάνε τις κιλοβατόρες σαν ηλεκτρικές σκούπες!
Για αυτό λοιπόν χαλάρωσε... και σκέψου λογικά!

Σταματήστε το σκανάρισμα στα Super Market!

2011-01-18T22:11:00.000+02:00

Έλεος! Μα δεν καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μαγκιά το να με αγχώνεις να γεμίσω τις σακούλες, όταν στο ταμείο μου πασάρεις 700 πράγματα το δευτερόλεπτο;;
Τι είμαι; Χταπόδι;;
Άσε που στην κατάσταση του πανικού δεν ξεκολλάνε οι σακούλες και με κάνεις να παλεύω με τη... γενετήσια ορμή μου για να μην αρχίσω το φτύσιμο!
Και μετά τι; Ή θα με βοηθήσεις, κάνοντάς με να νιώσω άχρηστος... ή θα περιμένεις και θα αφήσεις να με αγχώνει η θείτσα που περιμένει ως "επόμενος πελάτης" και ετοιμάζει μια τεράστια πυραμίδα Jenga...
Η δοκιμασία δεν σταματά όμως εδώ! Ακόμα και όταν έχω βάλει τα πάντα σε σακούλες, βάζω τα ρέστα στο πορτοφόλι, ψάχνω που να βάλω την απόδειξη-γραβάτα και ετοιμάζομαι να στριμώξω τις μπαταρίες που είχαν χαθεί στο πλαστικό βουνό, τι το θέλεις και μου στέλνεις σαν τσουνάμι τον παστουρμά και τη ρέγγα της θείτσας;;; Γιατί της δίνεις το δικαίωμα να χωθεί ανάμεσα σε εμένα και στα ψώνια μου;; Άσε με να γραπώσω ήσυχα τις σακούλες μου! Άσε με να ψαχουλέψω χαλαρός τη στοίβα με τις σακούλες για ξεχασμένα προϊόντα... Νομίζω ότι το αξίζω μετά από τόση προσπάθεια...

Μια χαρά ήταν παλιά, όταν ...χλάπα χλούπα χτυπούσαν μια μια τις τιμές... Περίμενες κιόλας!
Α, και για προλάβω τον "Ανώνυμο" που θα σχολιάσει, ναι, είμαι ένας μαθουσάλας και δεύτερον, ναι, γίνονταν πολλά λάθη... (απλά τώρα δε μας κλέβουν από λάθος)...

Η θεωρία των κατσαρών γραμμών...

2010-09-29T13:31:00.001+03:00

Η θεωρία των κατσαρών γραμμών είναι μια προσπάθεια για γραφική απεικόνιση μιας σχέσης, αλλά και εκτίμησης μιας πιθανής πορείας της σε βάθος χρόνου.

Για αυτό χαλάρωσε, φόρεσε ζώνες ασφαλείας στα μάτια και το μυαλό σου, και... ξεκινάμε:

Το έχεις ακούσει, πιθανώς να το έχεις νιώσει κιόλας... "βρήκα το άλλο μου μισό", "ταιριάζουμε απόλυτα", κλπ. αντίστοιχες φράσεις μετά από μια-δυο μέρες ή έστω εβδομάδες γνωριμίας...
Όσο μεγαλώνεις, όμως, νομίζεις ότι γίνεσαι πιο ξενέρωτος, γιατί είσαι χαλαρός, προσγειωμένος και ξέρεις ότι το πιθανότερο είναι να πρόκειται για ψευδαίσθηση. Επίσης, μετά από λίγο καιρό αρχίζουν μικρές διαφωνίες, που κατά βάθος (και μαζοχιστικά) ανυπομονούσες να ζήσεις, και που επιβεβαιώνουν τις όποιες αμφιβολίες είχες...

Εδώ έρχονται οι κατσαρές γραμμές!

Αν προσπαθήσουμε να απεικονίσουμε γραφικά τις τάσεις, επιθυμίες, ανάγκες, απαιτήσεις κλπ. χαρακτηριστικά, αλλά και γενικότερα τη συμπεριφορά ενός ατόμου, τότε έστω ότι θα είναι μια γραμμή της μορφής αυτής:

Όπου +, - είναι: μου αρέσει, δε μου αρέσει, το ανέχομαι, δεν το ανέχομαι κλπ....

Ακολουθώντας το σεξιστικό στερεότυπο, αλλά και υποθέτοντας ότι στο παράδειγμά μας έχουμε μια ετεροφυλόφιλη σχέση μεταξύ δύο ατόμων, θα πρέπει η μπλε γραμμή και η κόκκινη γραμμή να έρθουν κοντά!
Όπου οι καμπύλες είναι αρμονικές μεταξύ τους, είναι προφανές ότι δεν υπάρχουν προστριβές ή διαφωνίες... Όπου δείχνουν να έχουν απόσταση (και ειδικότερα διαφορετικό πρόσημο, π.χ. στο πορτοκαλί), υπάρχει πρόβλημα...

Από μακριά...

Όταν έρθουν κοντά...
(η "Υγιεινή διατροφή" είναι τυχαία επιλογή ασυμβατότητας)

Πως απεικονίζεται όμως η υποτιθέμενη μαγική αρχή σε μια σχέση όπου έχουμε ..."επιτυχή ανεύρεση" του έτερου μισού;
Υπάρχουν δύο ενδεχόμενα:
α) Το από κοινού τέντωμα! Και οι δύο συμμετέχοντες σε αυτή την υποθετική σχέση έχουν τεντώσει τις γραμμές τους, και άθελά τους (?) έχουν δημιουργήσει μια ιδανική ψευδο-ταύτιση δύο ανθρώπων... Υπάρχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και ίσως κάποια δείγματα αυτοπεριορισμού...
Φυσικά, αυτό δεν είναι δύσκολο για να το καταφέρει κανείς, αφού υπάρχει η αστείρευτη αυτή πηγή ενέργειας που λέγεται έρωτας/καψούρα.
Οι ψιλοδιαφωνίες έρχονται όταν φεύγουν τα βεγγαλικά και οι πεταλούδες και αρχίζουν και οι δύο να χαλαρώνουν... Γιατί ο καθένας από τους δύο θα χαλαρώσει στο σχήμα που είχε πάντα η κατσαρή γραμμή του.. (εντάξει, ή έστω στο περίπου)...

_Πάμε μπουζούκια;(μπλιαχ) _Κανένα πρόβλημα!
_Μήπως να μέναμε μέσα σήμερα; _Κανένα πρόβλημα!

Κοίτα! Έχουμε μια τέλεια σχέση! 100% match!

β) Το μονόπλευρο τέντωμα. Είναι προφανές τι εννοώ. Ο ένας μένει με τη γραμμή του κατσαρή όπως πάντα και ο άλλος αναγκάζεται να κατσαρώσει τη δική του γραμμή για να ταιριάξει δίπλα του. Και συνεχίζω με τα γνωστά ...ενέργεια από έρωτα/καψούρα, αργότερα φεύγουν τα βεγγαλικά και οι πεταλούδες και αρχίζει να ξανασχηματίζεται στις παλιές του καμπύλες... προστριβές/διαφωνίες.

Άρα βγαίνει από μόνο του το εξής συμπέρασμα:
Είναι άδικο, κακό και ανώφελο σε μια σχέση να τεντώνεις ή να παραμορφώνεις τη γραμμή σου , γιατί είναι ένα ψέμα (και για σένα και για τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου). Είναι μια κατάσταση που αργά ή γρήγορα θα επανέλθει στη φυσική της τάση... Γιατί αν δεν επανέλθει, τότε αυτό σημαίνει ότι: α) θα ζήσεις μια ζωή μέσα στην αυτοκαταπίεση ή την ουτοπικοεθελοντικομαζοχιστικοψευδαίσθηση, ή β) ότι τόσο καιρό ήσουν σε λανθάνουσα κατάσταση και δεν ήξερες τι σου γινόταν!

Δε θεωρώ ότι μια ιδανική σχέση δεν πρέπει να έχει προστριβές, διαφωνίες ή γενικότερα μια διαφορετικότητα. Αντιθέτως, είναι το αλατοπίπερο σε μια σχέση... Αλλά όπως σε κάθε φαγητό, έτσι και στη σχέση, το αλατοπίπερο πρέπει να είναι στη σωστή ποσότητα... Παν μέτρον άριστον... και όπου βλέπεις πολλές ίσιες γραμμές να φοβάσαι...

Που θες να πας; Πάνω ή κάτω;

2010-07-27T13:17:00.002+03:00

Είσαι στη δουλειά, σε ένα εμπορικό... ή κάπου αλλού...
Φτάνεις στο ασανσέρ. Θες π.χ. να πας κάτω, πατάς το κάτω κουμπί και περιμένεις να δεις ποιο ασανσέρ (στο σενάριό μου υπάρχουν 2) θα έρθει... Εκεί που είσαι χαλαρός και κοιτάς αριστερά-δεξιά πως αλλάζουν τα νούμερα και τα βελάκια, σου έρχεται ο/η ηλίθιος/α (στο εξής '-ος'), που π.χ. πάει κι αυτός (όπως κι εσύ) κάτω, και με τρομερή αυτοπεποίθηση, αλλά και ύφος "εγώ είμαι πιο έξυπνος, θα τα πατήσω και τα δύο, βλάκα", πατάει ΚΑΙ το πάνω κουμπί!

Εκεί αρχίζει το χάος... Ανοιγοκλείνουν πόρτες χωρίς νόημα, παίζουν οι ερωτήσεις "πάνω;", "κάτω;", βλέπεις εκνευρισμένες φάτσες στριμωγμένες σα σαρδέλες να σε κοιτούν με ύφος "και σε αυτόν τον όροφο έπρεπε να σταματήσουμε;"... κ.λ.π. αξιοθρήνητες καταστάσεις...

Τι σου φταίνε βρε οι άνθρωποι να τους καθυστερείς ή και να στριμωχθείς μαζί τους για να κάνεις μια δωρεάν πάνω-κάτω βόλτα; Ανόητε αργόσχολε! Άστους να πάει να τους 'αδειάσει' και να έρθει άδειο για κάτω!
Και όλα αυτά γιατί; Επειδή δεν μπορεί να βάλει το μυαλό του να δουλέψει και να καταλάβει ότι τα βελάκια τα πατάμε για να δηλώσουμε ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ θέλουμε να πάμε! Επειδή θεωρεί ότι αυτοί που φτιάχνουν τα ασανσέρ είναι τόσο ηλίθιοι και μας έχουν βάλει να πατάμε ΠΑΝΤΑ και τα δύο κουμπιά αντί του ενός...!!!

Εάν υποθέσουμε ότι αυτό το σκηνικό σου συμβαίνει στη δουλειά, έστω και μόνο 3-4 φορές την εβδομάδα και ότι σου προκαλεί καθυστέρηση συνολικά έστω 2 λεπτών (είτε είσαι έξω και περιμένεις, είτε σε σταματάει άσκοπα ενώ είσαι μέσα) τότε έχουμε το εξής τρομακτικό νούμερο: 2 (λεπτά) Χ 48 (εβδομάδες, έχουμε και άδεια) Χ 40 χρόνια (ΔΝΤ) = 3.840 λεπτά = 64 ώρες! = πάνω από 2,5 μέρες!

Χάρισμα 2,5 μέρες από τη ζωή μας για τον άσχετο!

Όχι άλλα πολύχρωμα πεζοδρόμια!

2010-07-27T00:32:00.008+03:00

Άντε να το περπατήσεις αυτό το έκτρωμα

Σεβασμός στους ψυχαναγκαστικούς!!
Εμείς τι σας φταίμε αγαπητοί δήμαρχοι και μας κάνετε τη ζωή δύσκολη; Οκ, ας υπάρχει η κίτρινη ανάγλυφη διαδρομή για τους τυφλούς συμπολίτες μας, αλλά όλα τα άλλα σχέδια και χρώματα γιατί να υπάρχουν; Για να κάνουμε αστείους βηματισμούς; Είναι κάποιος από εσάς κρυμμένος και μας κοιτάει και γελάει;; Αμάν! Κάντε τα μονόχρωμα επιτέλους να πηγαίνουμε σβέλτα στις δουλειές μας...

...δεν έχουμε όλοι (ευτυχώς) τη χάρη του Jack! (0:09 έως 0:28)

troktiko: ΤΕΛΟΣ!

2010-07-26T01:25:00.000+03:00

Ξημερώματα Σαββάτου και με την ανάρτηση: "Η τελευταία ανάρτηση του troktikou - Καληνύχτα Ελλάδα" ήρθε το τέλος του τρωκτικού...
Τέλος που ήρθε μετά τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια και που -σημειολογικά- επιβεβαίωσε το στερεότυπο που θέλει το σκύλο να κυνηγάει τη γάτα, τη γάτα να κυνηγάει το ποντίκι... Το ποντίκι όμως, σαν τρωκτικό που είναι, δεν έχει ποιόν να κυνηγήσει... Σα να ήξερες από την αρχή ότι η υπέρβαση αυτή δε θα άντεχε για πολύ!

Σε μια κοινωνία που σιγά σιγά όλα καταρρέουν... πολιτική, δημοσιογραφία... δεν ξέρεις από που να ενημερωθείς, δεν έχεις που να γκρινιάξεις, που να πεις τον πόνο σου... είχε έρθει το troktiko και είχες την αίσθηση/ψευδαίσθηση ότι στα κάλυπτε όλα αυτά... Ότι είχες ένα όπλο αμφίδρομης ενημέρωσης!

Βασικά, ήταν υβριδικό. Από τη μια ήταν το δημοσιογραφικό κομμμάτι και από την άλλη ήταν ο πίνακας ανακοινώσεων εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων...

Κανείς δεν είναι τέλειος... και το troktiko δεν ήταν τέλειο, αλλά λίγοι είναι αυτοί που παραδέχονται τα λάθη τους, όπως συχνά και με έλλειψη εγωισμού έκανε το troktiko.

Ενώ είχες την εντύπωση ότι η επισκεψιμότητα, η συμμετοχή του κόσμου και, γενικότερα, η απήχηση που είχε, θα το έκανε άτρωτο και, ακόμα και μετά τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, δε θα σταματούσε η λειτουργία του (ίσως και να γινόταν ακόμα πιο δυνατό)... έρχεται η προσγείωση... το τέλος!

Δεν ξέρω αν το troktiko ήταν ιδέα... Θα δείξει...

Το ιστολογίζειν εστί αρλουμπολογείν...

2010-05-08T03:34:00.001+03:00

Για δύο πράγματα, λένε, δεν πρέπει να στεναχωριέσαι. Για αυτά που διορθώνονται και για αυτά που δε διορθώνονται.

Καλά τα λες μεγάλε και τρανέ, δάσκαλε της σκέψης και του νου, που κεντάς με τις λέξεις, αλλά αν εγώ ΔΕΝ ξέρω αν κάτι διορθώνεται ή δε διορθώνεται, τι πρέπει να κάνω μέχρι να το μάθω;
Μπορώ να στεναχωρηθώ σε αυτή την ενδιάμεση κατάσταση;

Μη μου πεις να μη στεναχωρηθώ, επειδή -και καλά- ούτως ή άλλως θα πέσω σε μια
από τις δύο υποθέσεις, γιατί τότε θα με χαλαρώσεις... Και αν χαλαρώσω, δε θα ασχοληθώ με αυτό που με απασχολεί και θα τεμπελιάσω!
Οπότε υπάρχει ο κίνδυνος αν τελικά κέρδιζε η επιλογή ότι ήταν κάτι που θα διορθωνόταν, εγώ δε θα είχα κάνει όσα έπρεπε για να διορθωθεί. Άρα μου προσφέρεις μια συμβουλή, που κινδυνεύει να με καταστρέψει, ενώ ίσως να σωζόμουν...
Εκεί που θα ήμουν μια χαρά στεναχωρημένος, με τις σκέψεις και το άγχος μου να γίνονται σπινθήρας για να ψαχθώ και να προσπαθήσω να το φτιάξω, εσύ με χαντακώνεις...
Βέβαια, εσύ δε σκας! Μου έχεις έτοιμη την απάντηση, ώστε να είμαι χαρούμενος κι από πάνω! Έτσι σκατά όπως τα έκανες... σιγά μη στεναχωρηθείς κιόλας!

Άρα, πρέπει να αναθεωρηθεί το γνωμικό και να λέει:
Για δύο πράγματα δεν πρέπει να στεναχωριέσαι. Για αυτά που διορθώνονται και για αυτά που δε διορθώνονται. Τσακίσου όμως να μάθεις αν αυτό που σε απασχολεί διορθώνεται ή όχι!
Διατηρείς το δικαίωμα να στεναχωρηθείς στην ενδιάμεση φάση της αναζήτησης.

Τι να το κάνεις το blog;

2010-05-04T06:21:00.007+03:00

Οκ, δε λέω, αυτή τη στιγμή εκφράζω μια σκέψη μέσω ενός blog (ή ιστολογίου αν προτιμάς)... αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ για το πόσο πραγματικά αξίζει τον κόπο!

Σε μια π.δ. (προ διαδικτύου) εποχή κάτι αντίστοιχο θα ήταν ανέφικτο για τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών μιας -στοιχειωδώς έστω- πολιτισμένης κοινωνίας... Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ ως αντίστοιχο, είναι ένα μονόστηλο χρονογράφημα σε ημερήσια εφημερίδα. Βέβαια, αν κάποιος πραγματικά ήθελε να 'μοιράσει' τις σκέψεις/απόψεις/κλπ του, είχε (;) κι άλλη εναλλακτική επιλογή...
Θα μπορούσε να γράφει ό,τι του ερχόταν σε χαρτιά και να τα μοίραζε στους φίλους του... Αλλά για να κάνουμε και πλήρη αντιστοίχηση με το blog, θα έπρεπε να είχε αφήσει και σε κάποιο κεντρικό και με εύκολη πρόσβαση σημείο ένα πακέτο ακόμα με αντίγραφα, για οποιοδήποτε άγνωστο ήθελε να το διαβάσει... :/

Μπαρούφες!
Γιατί δεν το έκαναν τότε; Επειδή δεν το είχαν ανάγκη;
Κι εμείς γιατί το κάνουμε; Επειδή το έχουμε ανάγκη; Ή μήπως επειδή -απλά- μπορούμε;
Βάζω βέβαια και 4 σίγουρα 'ε' που υπάρχουν στο tag cloud της έννοιας του blog: ελευθερία (τουλάχιστον αίσθηση αυτής), εκτόνωση, έκφραση, ενημέρωση (βλ. troktiko)...

Μήπως οι π.δ. εν δυνάμει χαρτομπλόγκερς δεν το έκαναν επειδή βρίσκονταν περισσότερο συχνά και τα έλεγαν προφορικά;
"Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα." είχε πει σοφά ο Αντώνης Σαμαράκης, αλλά μήπως έχουμε φτάσει σε σημείο που 'απομακρύνονται' επιπλέον και οι στέγες των φίλων και γνωστών;
Ίσως είναι μια αντίδραση, ώστε γρήγορα και εύκολα να αντισταθμιστεί αυτή η αποξένωση σα μια ηλεκτρονική γέφυρα κοινωνικής δικτύωσης, που προσφέρει αρκετά καλά στην κοινωνία μας και αποτελείται από blogs, microblogs (twitter), forums, myspace, facebook κλπ...
...εκτός και αν όλα αυτά τελικά επιδεινώνουν την κατάσταση!

Όπως και να' χει... θα κάνω ένα τσιγάρο (από τα κομμένα), θα τσεκάρω ...twitter/facebook, μετά δόντια/Listerine (χορηγός) και ...ύπνο.

Μα να τυπώνονται blogs σε βιβλία;;;

Εσύ τι νόμιζες;

2010-05-04T02:00:00.005+03:00

Ότι δε θα δοκίμαζα πάλι, μετά από αρκετά χρόνια, να ξαναπροσπαθήσω να 'ιστολογήσω';

Λογιάζω, βέβαια, σαν πρώτο μου blog ένα guestbook που είχα φτιάξει για την προ αρκετών ετών προσωπική μου ιστοσελίδα... Γιατί το 'βάφτισα' blog; Γιατί στο τέλος κατέληξα να γράφω μόνος μου... (Μετά τους πρώτους 10-12 φίλους, που -με το ζόρι και με δέλεαρ ότι θα χαρίσω t-shirt με τη φωτογραφία μου- μπήκαν να γράψουν κάτι).

Όχι, δεν έχω κάτι στο μυαλό μου... Ίσως για αυτό όμως και να γράφω...